Anarchie werkt!
- teheran -
Van alles wat je op voorhand over Teheran hoort (geen mooie stad, overvol, heet, druk, hectisch), is er een ding dat bij uitstek klopt: de absolute verkeerschaos -Athene of Mexico City zijn er niets bij. Alsof het devies is “als het maar vooruit gaat!”, lapt iedereen regel, gebod en verkeerslicht aan z’n laars. De straat oversteken komt dan neer op een avontuur van de pas inhouden of versnellen om doorheen slierten auto’s en motorfietsen te laveren die langs je heen denderen. Verder kan je over zuid-Teheran zeggen: te veel, te luid. Het is echt zoeken naar een rustpunt in die chaos. Gelukkig zijn die er: park-e Shahr (theehuis met waterpijp en dizi-gerecht), het Golestanpaleis (uit de tijd van de Qajar-heersers), Park-e Jamshidiyeh (een rotsige klim op een flank van de Alborzbergen brengt je doorheen een prachtig aangelegd park met verbluffend zicht op de gonzende in smog gehulde hoofdstad aan je voeten). Op de terugweg van dat laatste park gingen we gisterenavond eten in een classy restaurant in Noord-Teheran: de lanen zijn er breed, de gebouwen nieuw, monumentaal en duur. Zo’n beetje zoals het duo Rawalpindi-Islamabad, waar je een hectische oude stad naast een modern complex vol zakenwijken hebt.
Het beste wat Teheran voor het overige te bieden heeft, zijn de musea. Straks gaan we naar het Nationaal Museum, vol kunstschatten uit het fantastisch Perzisch verleden, en later doen we nog het museum voor moderne kunst. Vanavond of morgen (nog even transport afwachten) verlaten we de hoofdstad -geen moment te vroeg, als je’t mij vraagt, ik kweek hier zowaar een punthoofd in die hete drukte. Volgende bestemming: Yazd, gelegen tussen twee woestijnen, centrum van het oude Zoroastrianisme. Later meer daarover.
NB Het tijdverschil Iran-Belgie bedraagt anderhalf uur.