‘You need a very good excuse for skipping Kashan - it just might well be one of the unexpected highlights of your Iranian trip’ - enthousiast en vatbaar voor suggesties als we zijn, togen wij daarheen, bij wijze van aanzet van een noordelijke afsluitende week.

We vermoeden dat de chauffeur van onze bus geen zin had in zijn gordel, met als resultaat 2,5 uur monotoon gepiep. Compleet opgeladen met frustratie stapten we af, waarbij fluks een vochtige warmte zich als een zak patatten in onze nek nestelde. Na geaffronteerd (ons vooralsnog onbewust van hun monopolie-positie in deze provinciestad) buiten gestapt te zijn bij Hotel 1 omwille van de historisch slechte prijs-kwaliteit verhouding, werden we, bij gebrek aan andere opties, verbannen naar Golestan Guesthouse, dat als een berucht pijnlijke herinnering dient te worden begrepen. Een hoop vuile kamers, een lavabo op de gang waar Pieter ‘niet naar durfde kijken’, houten chambrettes als bed, overgoten met een onderkruiperige corruptheid die russisch aandoet … ‘Mister mister very good price mister, only 180 toman mister, very very beautiful room mister, many many tourists mister’. Hoewel ik niet werd aangesproken, stelt dergelijks mij in staat tot onfrisse vloektirades. Nacht 2 werd vanzelfsprekend in het dure hotel doorgebracht, jawel.

Vervolledigden het misvormde plaatje: een ‘restaurant’ (bij ons zou de benaming ‘cafetaria’ nog een te grote eer zijn) waar men slechts de helft van de bestelling serveerde, uitlacherig achterbakse naroepers op straat, veranderde telefoonnummers waardoor al onze info onbruikbaar was, een Lonely Planet-kaart met falikante fouten … Zelf een geoefend zen-boeddhist had hier grijs haar gekregen, troost ik mezelf.

Anderzijds troffen we toevallig de bananenmilkshake aan die we in Esfahan zolang zochten, liepen we over de daken van de bazaar, bevonden we ons plotsklaps middenin een indrukwekkende begrafenis in hartje bazaar, waarop een winkelier ons zijn telefoon aanbood met engelssprekende dochter aan de lijn, om ons te helpen met de problemen die we misschien hadden, dwaalden we door een gigantisch huis van 19e eeuwse rijkeluizen …

Het kan verkeren.
(Toch meer dan enorm blij terug in Esfahan te zijn)

Wanneer je Esfahan achter je laat, de parel van Perzie, Irans meesterwerk, dan weet je dat het minder zal zijn. De uittocht - alweer in gele Volvobanaan - moet je je voorstellen als een stip die een streep stof trekt tussen roestbruine desolate landschappen, met zomen bergen aan weerszijden, hier en daar slechts een stopje in een eigentijdse variant van wat wij ons voorstellen bij het begrip oase. Op de soundtrack daarbij doen de Belgen (Millionaire, Mauro, Goose) het bijzonder goed, al kan niets aan Kyuss’ woestijnsound. Over soundtracks gesproken: de rit naar minder kreeg van in het prilste begin al een eerste extra frustratietje mee. Een onophoudend elektronisch gepiep (ik gok op het Volvosignaal voor rijden zonder veiligheidsgordel) tartte continu ieders oren. Wij kozen de hardste nummers op de iPod, de Iraniers, die leken het niet te horen.

Aangekomen in Kashan, op ongeveer een derde tussen Esfahan en Teheran, sloeg de moker van de hitte toe. Veertig graden, plakkerig, suizende oren en een lelijk busstation: Wel Come (uiteraard in twee woorden) to Kashan! Tijd om kennis te maken met een bijzonder eigenaardigheidje van het woestijnstadje: hotels zijn er ofwel duur en ver gelegen, ofwel goedkoop en ondermaats. Onze luxezucht afzwerend kozen we eens voor minder. Wat mij betreft staat die keuze onmiddellijk op de lijst once in a lifetime; Marie schrijft Guesthouse Golestan, want zo heet het krot, wellicht nog helemaal de dieperik in.

Wat staat een mens dan te doen? Warmte trotseren en houvast zoeken bij het moois dat Kashan te bieden heeft. En gelukkig is er heel wat om U tegen te zeggen. De relaxte bazaar heeft niet de chaotische drukte van Teheran of Esfahan, maar leverde ons wel twee verrassingen: via een trap klommen we naar het dak van de bazaar, waar we tussen de lemen koepels over de gangen en gewelven liepen van de oude karavansarais waaruit het labyrinth opgetrokken is. In de verte zie je torens, koepels, badgirs (windtorens), mausolea. Terug in de bazaar, en na een thee in zo’n eeuwenoude karavansarai, moesten we halt houden voor iets wat volgens ons een begrafenisstoet was. Doorheen de overdekte smalle straatjes trok een colonne rouwende mensen, begeleid door het zangerige gepreek van een voorganger, schallend uit meegedragen luidsprekers. Alle omstaanders sloegen zich ritmisch (op elke 3e tel) op de borst. Best indrukwekkend, zelfs in een decor waarin glamoureuze barbies, flitsende meisjes-T-shirts in oranje en roze en namaakbloemen uit de stalletjes op de schuifelende in zwart uitgedoste massa neerkeken.

Nog een hoogtepunt in Kashan: 18e eeuwse chique huizen (mansions) van de rijke families van de stad. Daarin wonen moet ongelofelijk geweest zijn: binnentuinen met water, badhuizen, tientallen kamers en gangen, prachtige architectuur. Even buiten de stad bevindt zich een bron met aansluitend de Fintuinen: een schitterend aangelegd park met kanaaltjes, fontuinen, badhuizen, paviljoenen - ooit buitenverblijf van een of andere Shah. Nu komen hordes Kashani er schuilen voor de hitte.

Na een tweede nacht in een gemiddeld hotel (= te veel voor wat het is, maar alles was beter dan …) stonden we voor de beslissing de laatste 6 dagen van de reis te plannen, apres-Kashan. Een uitstap naar de Kaspische zee, boven Teheran, staat op de verlanglijst, gevolgd door een reeks kleine stops in het Noord-Westen van Iran. Om in schoonheid te eindigen en niet elke dag te moeten onderhandelen op zoek naar een degelijke slaapplaats en een rechtschapen chauffeur voor de afgelegen historische sites, hebben we de knoop als volgt doorgehakt: eerst nog een paar dagen terug naar Esfahan, dan een dag of twee naar de Kaspische zee, tenslotte Teheran. U hebt het door: we bevinden ons opnieuw in het gezegende Esfahan. En o wat voelt dat goed.