We leven! Ook voor ons was het even schrikken, toen een paar dagen geleden de bezorgde sms’en en mails binnenstroomden. Op dat moment bevonden wij ons ver van het gevaarlijk gebied, te midden van veilige en toeristische oorden.

Voor ons vertrek hadden we gelezen dat Iran een negatief reisadvies krijgt van onze regering; ‘t is te zeggen, de kwalificatie dat sommige gebieden gevaarlijk kunnen zijn. Op de website van de overheid werd met naam en toenaam melding gemaakt van dat gevaarlijk gebied aan de grens met Afghanistan en Pakistan, de tribal areas, waar de overheid weinig of geen greep op heeft, vooral niet in deze getalibaniseerde tijden. Drugsbendes organiseren er hun eigen handel, beschermd door berg, stameed en Kalashnikovbendes. U begrijpt dat wij gewaarschuwd waren en het gebied, overigens op een dikke 1500km van de hoofdstad, 1200 van waar we ons toen bevonden en 1800 van waar we heen trokken (net bergen en woestijn ertussen), gemeden hebben. Bij de richtlijnen hoorde ook: paspoortgegevens, reisplannen en thuiscontact bezorgen aan de Belgische ambassade in Teheran. Voor een keer voorbeeldig hadden we dat ook gedaan, vandaar het telefoontje van ons ministerie van buitenlandse zaken naar thuisbasis Baaigem. Blijkbaar kende men toen de identiteit van de ontvoerden nog niet.

De dag na het nieuws merkten ook wij hier dat de Iraniers bezorgd waren om hun toeristen. In een museum nabij Shush kwam iemand van het personeel plots bij me en overhandigde me een handgeschreven briefje: “Kerman, Bam, Zahedan: no Going, weri dinjer“. Aandoenlijk, maar ook geruststellend: ze zouden ons niet zomaar naar het gevaarlijk gebied laten gaan …

Ondertussen zijn we veilig en wel in Teheran, voor de laatste anderhalve dag. Vanuit Esfahan reden we met de nachtbus naar Ahwaz, niet al te ver van de grens met Irak (geen nood: het gebied is volkomen veilig, het Britse leger controleert de grens, een 150km verder). Op dit moment naar Ahwaz trekken is voor de meeste Iraniers een gek idee: ver rijden om een verzengende braadpan te betreden - in deze periode topt de temperatuur soms bij de 50gr. Ons doel: het oude Susa (met Daniels graf) en wat verderop de restanten van de Elamitische cultuur uit het 2e millennium v. Chr. In het woestijnachtige Choqa Zanbil staat een majestueuze ziggurat (trappenpiramide) uit 1200 v.Chr., hart van de stad Dur Untash, rond 640 v.Chr. verwoest door Ashurbanipal. Locatie en architectuur van de tempel zijn indrukwekkend. De prijs was evenwel hard: een gebraden hersenpan en uren bus heen en terug. But we made it!

Vanavond laatste reisverslag uit Perzie - na thuiskomst volgen nog de foto’s. Morgen laatste dag Teheran en diep in de nacht het vliegtuig op. Als alles goed gaat staan we vrijdag op Belgische bodem.