Nog een paar weetjes over dit land en zijn bewoners moet ik jullie meegeven. In de taxi valt altijd wat te beleven: chauffeurs kennen geen Engels, en wat de weg in hun stad betreft zijn ze al evenmin beslagen. Vaak moesten we zelf de weg wijzen naar een bestemming, zelfs al was die overbekend. Nationaliteit inschatten is ook niet hun sterkste: eergisteren kreeg ik nog de vraag of ik van Thailand kwam. Ja, Thailand. En uiteraard komt steeds de vraag wat je van hun land of stad vindt: Iran khub? Isfahan khub? (khub = goed). Na een glimlach om ons bevestigende antwoord volgt dan soms: regime na chub, met gefronste blik (na = niet).

In Iran rijden heel weinig verschillende automerken, gelukkig in fantastische retrokleuren (allerlei schakeringen van lichtblauw, oranje en geel):

• de Paykan = eigen automerk, familie van de Lada, ziet er enorm retro uit; een Paykan vervuilt evenveel als minstens een uitgebreid wagenpark Europese auto’s
• de Samand = eigen merk, ietsje chicer
• de Renault 5, in duizend kleuren en liefst licht opgehoogd
• de KIA Pride, een afgrijselijk ding
• de Peugeot 405, in eigen Pars-uitvoering
• hier en daar een zeldzame Toyota, Mazda of Mitsubishi
• 1 Lada en een paar 2PK’s gezien

Voor de rest stikt het van de moto’s: 125cc’s (meer is verboden) die overal over en door tuffen, in onbekende merken als Jetro, Matra, Mahra, Zeta, … Weetje: Iraanse vrouwen mogen niet met een moto rijden. De wet op het fietsverbod is onlangs aangepast, maar het is sociaal nog steeds onaanvaardbaar, een dame op de fiets.

Niet alleen de gsm is razend populair, ook de bluetoothfunctie ervan. Al een paar keer werd ik aangesproken: mister, do you have mobile device? Na wat gepruts begon mijn gsm dan foto’s en filmpjes van Iraniers te ontvangen. Vaak is voor jonge Iraniers die onzichtbare bluetoothverbinding een manier om ongezien contact te leggen met leeftijdsgenoten, niet zelden van het andere geslacht.

Marie vertelt ondertussen over het Iraans eten. Ik blijf erbij dat de konfituur ’s ochtends smaakt naar van die lijm uit de lagere school, die je met zo’n spateltje moest gebruiken. Sweet memories, vooral ’s ochtends bij pannenkoekbrood en thee.

Afsluitend nog even melden dat menig Iraans gezin, vooral het beter begoede, beschikt over een opgeblazen papperig zoontje, als gevolg van de combinatie van liters Zam Zamfrisdrank, te veel eten en een chronisch gebrek aan beweging - ook wel popperd genaamd. Geen natie is er vrij van.