Op een avond, twee dagen geleden - op elk uur van de dag kleuren de koepels van de Sheikh Lotfollahmoskee en de Imammoskee anders - mochten we nog maar eens getuige zijn van hoe Iraniers het picknick- ofte familie-uitje aanpakken. Een tapijt (jazeker, geen dekentje of laken zoals bij ons, maar een echt stevig tapijt) wordt uitgerold, gasvuurtje, potten en pannen worden klaar gezet, bal en badmintonset komen tevoorschijn. De ruime familie neemt plaats op het tapijt, en bij schemerlicht en sloten thee passeren eten, gesprekken en partijtjes voetbal en kaart de revue. Tot er op je schouder wordt getikt: of je niet mee wil aanschuiven. Thee en lekkere broodjes (inhoud nog steeds versluierd) later strompel je vol hotelwaarts, met uitnodiging voor een bezoek ’s anderendaags ’s avonds bij het gezin thuis op zak.

Daar blijkt nog maar eens dat de legendarische gastvrijheid van de Perzen niet uit de lucht gegrepen is. Met meer gerechten dan woorden Engels ontvangt de familie ons. We kijken naar foto’s (die zonder hoofddoek blijven bedekt voor mij), poseren voor onvergetelijke kiekjes en trachten de niet aflatende stroom eten en drinken de baas te kunnen. Dat niet alles altijd peis en vree is, kan je zelfs met anderhalf woord Engels en een paar gebaren begrijpen: nonkel gesneuveld in de Iran-Irakoorlog, moeder en zus omgekomen in een auto-ongeval op weg naar reisbestemming Hamadan, … Elk huisje heeft zijn kruisje, zouden ze bij ons zeggen. En wij, uiteraard zijn wij getrouwd: als ongetrouwd koppel op reis gaan, laat staan gewoon als vriend en vriendin, zoals wij, dat gaat er bij de doorsnee Iranier niet in. Op voorhand werd ons aangeraden om te doen alsof we getrouwd waren, maar die leugen hebben we vrijwel nooit actief moeten plegen: men gaat er gewoonweg vanuit en vraagt direct hoelang we al getrouwd zijn.

Back in Isfahan voelt het goed om ergens langer te zijn dan strikt nodig om de eerste bladzijden af te werken van de incontournable toeristische highlights. In het zuiden van de stad bevindt zich de Armeense wijk Jolfa, ooit gedeporteerd door Shah Abbas I, vanuit het Noord-Westen. De straatjes voelen er liberaler en relaxed, maar het meest valt de mix op tussen islamitische en christelijke stijl. Een Maria- en Bethlehemkerk met koepel, tegeltjes en kruis, en bovenal de Vank-Kathedraal. Een klokketoren, prachtige inscripties in sprookjesachtig Armeens geschrift (we ontdekken nu dat die een ander alfabet hebben/hadden) en binnenin overweldigende fresco’s met bijbelse taferelen. Indrukwekkendst is het Laatste Oordeel: hallucinanter heb ik het nooit gezien.

Later bezoeken we ook nog een van de vele kerkhoven met slachtoffers van de Iran-Irakoorlog: anders dan onze anonieme witte zerken draagt elk graf hier een foto, alsof de doden je aankijken.

Straks verlaten we Esfahan. Waarheen hangt nog af van beschikbaarheid van bussen, vliegtuigen en hotels. In de laatste week van een lange reis moet je wat spaarzamer zijn met dagen, waardoor de opties krapper worden. Benieuwd waar we straks landen.