‘You need a very good excuse for skipping Kashan - it just might well be one of the unexpected highlights of your Iranian trip’ - enthousiast en vatbaar voor suggesties als we zijn, togen wij daarheen, bij wijze van aanzet van een noordelijke afsluitende week.

We vermoeden dat de chauffeur van onze bus geen zin had in zijn gordel, met als resultaat 2,5 uur monotoon gepiep. Compleet opgeladen met frustratie stapten we af, waarbij fluks een vochtige warmte zich als een zak patatten in onze nek nestelde. Na geaffronteerd (ons vooralsnog onbewust van hun monopolie-positie in deze provinciestad) buiten gestapt te zijn bij Hotel 1 omwille van de historisch slechte prijs-kwaliteit verhouding, werden we, bij gebrek aan andere opties, verbannen naar Golestan Guesthouse, dat als een berucht pijnlijke herinnering dient te worden begrepen. Een hoop vuile kamers, een lavabo op de gang waar Pieter ‘niet naar durfde kijken’, houten chambrettes als bed, overgoten met een onderkruiperige corruptheid die russisch aandoet … ‘Mister mister very good price mister, only 180 toman mister, very very beautiful room mister, many many tourists mister’. Hoewel ik niet werd aangesproken, stelt dergelijks mij in staat tot onfrisse vloektirades. Nacht 2 werd vanzelfsprekend in het dure hotel doorgebracht, jawel.

Vervolledigden het misvormde plaatje: een ‘restaurant’ (bij ons zou de benaming ‘cafetaria’ nog een te grote eer zijn) waar men slechts de helft van de bestelling serveerde, uitlacherig achterbakse naroepers op straat, veranderde telefoonnummers waardoor al onze info onbruikbaar was, een Lonely Planet-kaart met falikante fouten … Zelf een geoefend zen-boeddhist had hier grijs haar gekregen, troost ik mezelf.

Anderzijds troffen we toevallig de bananenmilkshake aan die we in Esfahan zolang zochten, liepen we over de daken van de bazaar, bevonden we ons plotsklaps middenin een indrukwekkende begrafenis in hartje bazaar, waarop een winkelier ons zijn telefoon aanbood met engelssprekende dochter aan de lijn, om ons te helpen met de problemen die we misschien hadden, dwaalden we door een gigantisch huis van 19e eeuwse rijkeluizen …

Het kan verkeren.
(Toch meer dan enorm blij terug in Esfahan te zijn)