De tuinman en de dood
Een Perzisch Edelman:
Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: ‘Heer, Heer, één ogenblik! Â
Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.
Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.
Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!’ -
Van middag -lang reeds was hij heengespoed-
Heb ik in ‘t cederpark de Dood ontmoet.
 ’Waarom,’ zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
‘Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?’
Glimlachend antwoordt hij: ‘Geen dreiging was ‘t
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen ‘k ’s morgens hier nog stil aan ‘t werk zag staan,
Die ‘k ’s avonds halen moest in Ispahaan.’
uit: Verzameld Werk van P.N. van Eyck (1887-1954)
(met de groeten aan Filip S)
2 Feedbacks on "inleiding op Isfahan/Ispahaan"
lincevt
Hello Pieter en Marie,
Het is echt boeiend jullie levendig verslagen te lezen. Zelf ben ik net terug uit Egypte en ik moet zeggen dat één en ander heel herkenbaar is. Ook in Caïro (en meer nog in Alexandrië, waar de auto’s tegen hoge snelheid langs de Corniche scheren) is de straat oversteken een echt kansspel, al moet ik toegeven dat je er na een tijdje wel beter in wordt (zeker als Westerse vrouw kan je wel één en ander afdwingen van de 99% mannelijke bestuurders). Andere constanten: Liptonthee, Coca-Cola (tot in het kleinste kraampje in de woestijn), gsm’s, overbevolkte steden, de hitte (temperaturen boven de 40 graden). Verder ook de behulpzaamheid van de Egyptenaren en het eeuwige ‘Welcome to Egypt’, vermoedelijk het eerste zinnetje dat ze leren in de Engelse les.
Ik heb vaak aan je moeten denken, Marie, i.v.m. de dress-code. Het lijkt me een ware opgave te zijn om in chador rond te lopen in de warmte, te eten (= kap lichtjes opheffen en eten binnensmokkelen). Zelf heb ik het kunnen doen met lange broeken en nietszeggende T-shirts, in Caïro gaat 10% van de vrouwen ook zo gekleed. Twee snoepdagen in Hilton Dahab heb ik genoten van mijn bikini. Buiten de toeristische kustplaatsen, Caïro en Alexandrië is Egypte een echte (vaak knappe) mannenwereld. Franky geeft zijn ogen de kost hier in België, waar de zon nu schijnt, na een op dat vlak blijkbaar bedroevende julimaand.
Geniet ervan en ik lees jullie graag.
P.S. Vandaag in de krant een foto van een jongeman met strop rond zijn nek die nog even zwaait naar de talrijk opgekomen menigte in Teheran. Publieke terechtstelling, akelig. Horen jullie daar iets over?
Marie
@ Lincy
Dank voor de medelevende reactie (echt!)! Maar een kleine nuance: ik draag hier geen chador, maar, zoals de meeste jonge vrouwen, enkel de onderliggende manto (d.i. een soort hemd of vest met lange mouwen tot op de dijen - door Pieter mijn “tabbaard” genoemd, als in: ‘allee, doet uwen tabbaard maar aan’ als we ons buiten de hotelkamer dienen te begeven) en een katoenen sjaal die mijn nek en ongeveer de achterste helft van mijn haar bedekt (”foullard” volgens Pieter). Valt prima mee, ik onderneem stappen om dergelijke vestimentaire code in Gent in te voeren!
(de gehangene: enkel via Hollandse toeristen vingen we daar iets over op, maar verder wordt er niet over gerept…)
Please Leave a Comment!