Handig om weten: vrijdag is de heilige dag in Iran, zo’n beetje onze zondag. En op donderdag begint het weekend al voelbaar te zijn, afgaande op gesloten deuren hier en daar. Of zaterdag en zondag ook een vorm van weekend met zich meebrengen weten we nog niet, alleen moeten we vaststellen dat sluitingsuren en -dagen zich momenteel nog onder een sluier van geheimzinnigheid bevinden (lange siesta’s zijn zeker ook medeschuldig). Enfin, onze laatste dagen Teheran waren stukken relaxter dan de eerste, maar helemaal zelf kozen we daar niet altijd voor, als u begrijpt wat we bedoelen.

Hoogtepunten waren het Nationaal Archeologisch Museum, met indrukwekkende vondsten uit de tijd der Achaemeniden, Seleuciden, Parthen, Sassaniden, … , een diner in een traditioneel restaurant, waar we op een familiefeestje terechtkwamen met live muziek (met zo’n zanger/verteller met een belletje die je je onmiddellijk in een documentaire van Michael Wood doet wanen), op adem komen in de schitterende parken, rustpunten in de hectische stad, het wisselen van geld (we stapten buiten een slordige 7 miljoen Iraanse Rial; zeker 3 Iraniers kwamen ons waarschuwen om toch maar voorzichtig te zijn). Ik wed dat Marie het nog wel even zal hebben over een paar blundertjes of tegenvallertjes. Te onthouden: het per abuis binnengestapte museum gewijd aan martelpraktijken (met rondleiding, geen ontkomen aan!) en het missen van de fantastische collectie moderne kunst van het Teheran Museum of Contemporary Art t.g.v. een tijdelijke tentoonstelling rond textiel en kostumering.

Gisterenavond dan de nachttrein genomen naar het zanderige Yazd. De warme woestijnlucht van Centraal-Iran in je gezicht voelen blazen door de platte raampjes van de gang langs de slaapcoupe’s: per spoor voel je je toch stukken meer on the road dan met het vliegtuig. Om 4u07 stonden we op het perron van een van ’s werelds oudste steden. Het had voor mijn part ook wat later mogen zijn. Na een uitgelopen dut in het Silk Road Hotel verkenden we de oude binnenstad: lemen huizen, muren van modder, smalle steegjes met puntige bogen, life in slow motion. Tussen twee rotswoestijnen was Yazd ooit het centrum van het Zoroatrianisme. Morgen zoeken we nog een paar tempel(resten) op. Vandaag domineren windtorens (airco avant la lettre) en minaretten het stadsbeeld. Een schitterend paar van die laatste bekronen de Jameh Moskee, een hoogtepunt van vroege Islamarchitectuur. Je waant je in Uzbekistan, op pleinen van sprookjes van duizend-en-een-nacht, in het sprookjesachtige Samarqand.

Na wat setting sun-pictures vanop het dak van ons hotel beleven we nu internet tussen lemen muren (of toch bijna). It’s a small world. Westers nieuws bereikt ons met mondjesmaat, zoals b.v. de toursoap (wat is er toch aan de hand? Rasmussen eruit? en nu?), Turkse verkiezingen (hier uiteraard fel aangemoedigd vanuit bepaalde hoek), Iraknieuws. Vanuit Belgie (’Belzjiek’ hier) echter niets.

Morgen Zoroaters vuurcultus bekijken, meer nieuws volgt.