Ik lig op mijn buik in het gras van Park-e-Shahr, hartje Teheran. Na het Nationaal Museum, een ondrinkbare koffie en een broodje tonijn scheidden nog 4 uren ons van het avondmaal, zonder zinvollere invullingsmogelijkheden dan snurken in het park met een vlieg op je neus (dit gaat over Pieter). Nog 24 uur in deze miljoenenstad, omdat we te laat vervoer regelden. Ik zie puberjongens die al een halfuur op fit-o-metertoestellen zitten te gluren, en ik vertik het me af te vragen of ik aanstootgevende dingen doe (liggen! op de grond! met uw schoenen uit!). Ik zie een oude man op een schommel, bermen in aanleg, pingpong-tafels, waterpijpen, een gehaaste boodschapper die een short-cut door het park neemt, volleyballers met een voetbal, een kind dat zijn vrachtwagen tot de nok vult met grassprieten en vervolgens voor een lekstok verpatst aan zijn moeder, die op een krant in het gras bijzonder gesluierd zit te wezen. Het zou m.a.w. de vader kunnen zijn.

Pieter zijn been schokt - hij slaapt echt nu. Het is wachten op een neerwaartse denappel, of op zedenpolitie. Al schat ik de kans groter gesnapt te worden door onze overbezorgde hotelmanager.

Liggen en kijken. Zou ik in Gent ook eens moeten doen.