Teheran valt me prima mee, dank u. Toch enkele addertjes …

Op straat lopen en je bekeken voelen, omdat je geen aangepaste kledij draagt. Naar een buurt vol vrouwenwinkels afzakken, waar uit het magazijn een buitennissig grote maat wordt opgediept. 20 vrouwen die zich van vier paskamers bedienen, stuiven uiteen wanneer eentje voor jou wordt ontruimd. Geen flauw benul hebben van de stijl waarin je je manto graag wil (denkt u daar wel eens over na?), en 10 euro lichter buitenkomen in een gewaad dat je thuis hooguit als peignoir zal bezigen.

Door de hotelbaas (getinte uilenbril, broek tot onder de oksels, zenuwachtig, pijnlijk behulpzaam, struikelend over zijn ‘engels’: de Author’s Choice in de Middle East Lonely Planet …) gekeurd worden op je kledij, waarbij blijkt dat mijn hals te zichtbaar is. Beschamend. Verwacht worden je schuldig te voelen om je westerse kledij. Apart.

Voelen dat je hoofddoek al een halfuurtje verkeerd zit: een beetje zoals merken dat je rits openstaat. Die zit gelukkig verborgen achter mijn manto.

En dat theegedrink op elk uur van de dag: verhoogt het sauna-gevoel alleen maar … Warme lucht overal, een micro-stoom-klimaat binnenin mantel en hoofddoek, en dan nog warme thee drinken? Hopelijk went het. (En rap een beetje).

Het verkeer dan: zebrapaden, achteruitkijkspiegels, pinkers, rode lichten: weggesmeten geld. Beeld je een kruispunt in, waar uit vier hoeken beige Paykans elkaar naderen. Ze stevenen onvervaard op elkaar af, omdat de balans tussen assertiviteit en hoffelijkheid hier aggressief naar het eerste overhelt. Amerikaanse films zouden gretig van de situatie gebruik maken om een massabotsing te ensceneren, met slippende banden en tollende vehikels, maar hier ontwijkt iedereen elkaar wonderlijk. Zelfs opgelucht ademhalen zit er niet in; of dat aan routine of aan aangeboren cool ligt, is onduidelijk.

Ik klink wel een onverdraagzame westerling, die verandering maar moeilijk trekt; niets is minder waar. Met handen, voeten, verkeerd uitgesproken Perzische woordjes en onbegrepen Engels iets proberen uitleggen, doet elk greintje eigendunk smelten. Vers en verwarrend, zo heb ik ze het liefst, de reizen …